ابراهیم حقیقی بی شک از چهره های ماندگار گرافیک معاصر ایران است . کارهای عکاسی حقیقی نیز از ملایمت و ملاحت خاصی برخوردار است که ویژگی تمامی کارهای اوست . در این شماره عکس هایی از یک سفر در پائیز 83 هدیه ی اوست به علاقمندان آثارش .
آدم همیشه در سفر در موقعیت های تازه قرار می گیرد . سفر تجربه دیدن تازه هاست . حتی اگر یک بار یا چند بار دیگر مکانی را دیده باشید باز هم تجربه ی دوباره دیدن تازه و جذاب است . این را عکاسی و عکس می گوید . هیچ گاه نشده که از یک مکان در دو زمان مختلف عکس بگیرید و آن دو عکس شبیه به هم باشند . سفر تازه است و تو دیگر هستی و عکس دیگر . یکی از کابوس ها و یا خواب های بدی که می بینم این است که به جای تازه ای رقته ام ، به منظره ای بدیع رسیده ام ، اما دوربینم همراهم نیست . نمی شود برگشت یا نمی توانم برگردم و دوربینم را بردارم . منظر در حال دگرگونی است ، شگفت است ، راه برگشت دور ، و پا ناتوان . در سفر اما برخلاف کابوس ها همه چیز مهیاست . منظر خوب ، آدم های تازه ، زمین مهربان ، آسمان باز و رنگ های درخشان ، چرا که تو فراغ بالی و راه رفتن و راه برگشت به اختیار . مشتاق و رونده به هر سو سرک می کشی و کلیک ... به شرط آنکه حلقه های فیلم یا کارت حافظه به اندازه ی کافی داشته باشی و دوربینت از دستت به زمین نیفتد که این خود کابوسی است به وقوع پیوسته در واقعیت .